Dobiega końca nasz trzy tygodniowy pobyt w Malezji. Ujęła nas gościnność mieszkańców Langkawi. Większość mijanych osób witała dziewczynki. Machali do nich z ogródków i domów, ‘hello’ wołały osoby mijające nas na skuterach, zagadywali nieznajomi w sklepach i przydrożnych knajpkach. Młodsza i Najmłodsza Mała dostały ciastka, owoce i zabawki i przede wszystkim niezliczoną ilość uśmiechów.

Ringgit w przeliczeniu do złotówki to prawie jeden do jednego. Łatwo odnieść się do lokalnych cen. Pośrodku wyspy kupujemy lunch dla 5 osób za odpowiednik 2 złotych. Zajadamy się smażonymi bananami, ostrymi zupami tom yum, nudlami pod każdą postacią, sajgonkami, wypiekami na słodko z pikantnym, rybnym wnętrzem, sałatką z mango, która pali język i wywołuje czkawkę u grubego i łzy w moim lewym oku (czemu tylko lewym?!), jemy kokosy pod każdą postacią. Jemy, jeeemy jemyyy. Nocne markety kuszą kolorami owoców, gryzą w oczy dymem z grilla, odurzają zapachem suszonej, smażonej w głębokim oleju ryby. Jemy pieczone kurczaki w orzechowym sosie z chilli, cienkie naleśniki z wołowiną i warzywami i inne pychotki. Malezja rozpieszcza nas kulinarnie. To kraj muzułmański. Na marketach nie ma alkoholu. Nie ma go też w ulicznych knajpach. Świeże soki z arbuza, ananasa lub mango gaszą pragnienie, chociaż trzeba je pić szybko bo Młodsza i Najmłodsza Mała wypijają je z jeszcze większym apetytem niż dorośli.

Zamawiamy pierś z kurczaka dla dziewczyn. Dostajemy skrzydełka. Z całą masą mięsa. Kurczak z reguły trafia na nasz talerz posiekany. Do dania wpada wszystko – kości, skóra, chrząstki. Jemy, obryzamy, plujemy. Jemy palcami, pałeczkami, łyżką i widelcem. Noży nikt tu nie używa (z drobnym wyjątkiem siekania kurczaka).

Mała gastronomia żyje na ulicy. Surowy kurczak leży w misce na podłodze. Przed naszymi oczami, na jednym palniku powstają w ciągu 3 minut pełne smaku dania. Restauracje pojawiają się w godzinach lunchowych oraz po wieczornej modlitwie, której śpiew niesie się trzy razy dziennie po wyspie. Pod dachem z blachodachówki stoją plastikowe stoliki. Gotują kobiety w hidżabach. Pot leje mi się po kostkach. Im musi być jeszcze cieplej. W kącie mała umywalka. Nie ma tu drzwi ani ścian. Kiedy kończy się pora jedzenia, to miejsce znika. Zostaje dach na metalowych prętach. Kolejnego dnia restauracja znowu ożyje.